Sahnenin tozunu yutan kalemler... Tiyatro eleştirileri, absürt denemeler ve dramaturji notları.
Oyunun en can alıcı noktasında salona çöken o ağır sessizlik... Bazen bir yönetmenin başarısı, kopardığı kahkahalarda değil, seyirciyi nefessiz bıraktığı o karanlık anlarda gizlidir.
Karakterin eline bir metin verip, o metni tam söyleyecekken yırtması... Geleneksel yapıyı bozmak isteyen yazarın asıl derdi, kağıttaki kelimelerden çok o yırtılma sesinin yarattığı kaostur.
Elli kişilik bodrum katı sahnelerinde yaratılan devasa dünyalar. Bütçesizliğin getirdiği estetik minimalizm, aslında devlet tiyatrolarının devasa dekorlarından daha mı inandırıcı?
Beklemek eyleminin kendisi, beklenen şeyden daha mühim hale geldiğinde absürt başlar. Godot bir gün çıka gelseydi, tiyatro tarihinin en büyük hayal kırıklığını yaşamaz mıydık?